Armenia zaniepokojona kaukaskim wyścigiem zbrojeń

Jednak na militaryzacje regionu należy spostrzegać w szerszym kontekście. Sztokholmski Instytut Badań powyżej Pokojem – SIPRI szacuje, że światowe wydatki na zbrojenie w ubiegłym roku wyniosły 1,2 trylion dolarów amerykańskich i dotychczasowy o 3,5 procent wyższe niż w roku poprzedzającym.

Na każdy milion mieszkańców Południowego Kaukazu przypada 75 czołgów i 85 jednostek artylerii. To o co niemiara większa proporcja niż u trzech dużych państw sąsiadujących z regionem - Iranu, Rosji i Turcji. wskaźnik ilości broni w trzech nie uznawanych separatystycznych terytoriach w regionie – Abchazji, Osetii Południowej i Górskim Karabachu, wykazuje postęp circa trzykrotny.

Ostry postęp budżetów obronnych i towarzysząca im militaryzacja krajów Południowego Kaukazu martwi międzynarodową zbiorowość postęp w wydatkach na zbrojenia w Armenii, Azerbejdżanie i Gruzji przekracza postęp dochodu narodowego brutto 20-40-krotnie.

Sugeruje to, że mimo zakończenia zimnej wojny i wysiłków dla nowej międzynarodowej konstrukcji bezpieczeństwa, gros krajów stale wierzy, że najlepszym sposobem obrony jest utrzymywanie efektywnej armii.

Budżet militarny Armenii w 2007 roku wynosi 271 milionów dolarów, czy 3,5% dochodu narodowego brutto. Wydatki podyktowane są zagrożeniem ze strony Azerbejdżanu azaliż potencjalnym ze strony Turcji.

Rząd Armenii odrzuca oskarżenia, że przekracza przydziały udzielone mu w zakresie traktatu o Siłach Konwencjonalnych w Europie z 1990 (CFE) i utrzymuje, że zachowuje limity i zapobiega nowemu wyścigowi zbrojeń na Kaukazie (Azerbejdżan ze swojej strony oskarża Ormian o utrzymywanie zasobów zbrojnych pomijając CFE w Górskim Karabachu).

Międzynarodowi inspektorzy, w tym wielu z Turcji – "odwiecznego wroga" Armenii potwierdzają, że rzeczpospolita Armenii nie przekracza przydziałów przyznanych przez CFE.

Armenia jest oskarżana o militaryzację regionu przez przyjęcie uzbrojenia od Rosjan z ich byłej 62-ej bazy wojskowej w Akhalkalaki w Gruzji – dzisiaj zamkniętej , do rosyjskiej bazy w Gyumri w Armenii.

Oficjele ormiańscy odpowiadają stwierdzeniem, że gros wyposażenia to pojazdy i amunicja, i jego kompleks jest własnością sił rosyjskich, a nie ormiańskich. Twierdzą oni, że cale przedsięwzięcie jest jawne i odbywa się za traktat władz Gruzji, w zgodzie z zapisami CFE.

Armenia przygląda się azerbejdżańskiemu zwiększaniu środków na zbrojenie rok kalendarzowy w rok kalendarzowy i oskarża swych sąsiadów o łamanie CFE. dla przykładu w 2006 roku Azerbejdżan deklarował, że posiada 217 czołgów i kupił 41 czołgów z Ukrainy i Białorusi, przekraczając w ten wyjście liczbę 38 przyznaną w zakresie CFE.

Były członek rządu obrony Armenii - Vagarshak Harutiunian mówi: ”Nie wiadomo za bardzo, w jakim zakresie OBWE i NATO są w stanie wymóc na Baku przestrzeganie ustalonych przydziałów. W tej sytuacji jasnym jest, że Azerbejdżan ma obowiązek albo wyjść z CFE albo zaskoczyć je respektować”.

Ormianie utrzymują, że Azerbejdżan wykorzystuje wzmocniony budżet obronny, dzięki większym dochodom z ropy, by wymóc jednostronne koncesje na przestrzeni negocjacji ws. Górskiego Karabachu. niemniej dodają, że wzmożenie azerbejdżańskich zbrojeń jest niezbędnym, jakkolwiek nie wystarczającym warunkiem do wznowienia walk.

Niewiele znaczy, że chyba znaczna część wydatków militarnych Azerbejdżanu jest przeznaczona na siły morskie na Morzu Kaspijskim, a przez to nie skierowana prosto z mostu przeciw Górskiemu Karabachowi azaliż Armenii. mnogi w tym rozległym i bogatym w energię zagłębiu są potencjalnym źródłem konfliktu w przyszłości. Baku jest zarówno zmuszone do utrzymywania części swoich sił w innych regionach kraju – np. na południowej granicy, by odbijać inne potencjalne zagrożenia.

“W odpowiedzi na postęp wydatków wojskowych Azerbejdżanu, strona ormiańska skupia się na tańszych systemach obronnych” - mówi Sergei Minasian, ekspert wojskowy, sobowtór dyrektora Kaukaskiego Instytutu Mediów w Erewaniu. “Armenia zarówno używa rozsądnie swego członkostwa w CIS Wspólnym Pakcie Bezpieczeństwa i sojuszu z Rosją. dla przykładu pod koniec 2006 roku, Baku kupiło drogi, dzisiejszy myśliwiec MiG-29 od Ukraińców. jakby w tym samym czasie ogłoszono, że rosyjsko-ormiański system przeciwlotniczy znajdujący się w Armenii, zostanie zastąpiony przez nowocześniejszy i postawiony w grupa społeczna gotowości bojowej.”

Zarówno NATO jak i Federacja Rosyjska dokładają swoją cegiełkę do militaryzacji Południowego Kaukazu. NATO i CIS rywalizują o wpływy nieco niż skupiają się na otwartej agresji. Aktywność NATO w regionie spotyka się z życzliwością Armenii, która gościła manewry Sojuszu.

Jednakże jak do tej pory, relatywną stabilizację gwarantowała w dużej mierze równowaga militarna, której kamień węgielny stanowił traktat CFE. o ile traktat CFE zacznie się rozpadać może to zawrzeć do destabilizacji i wzrostu napięcia na Południowym Kaukazie, dokąd może znów powstać groźba wybuchu nierozwiązanych konfliktów.

Archiwum

Wszystkie dostępne tematy